Een fatsoenlijke fiets scoren is op Rusinga niet eenvoudig. Op de weg is het al te zien: ik kom nauwelijks fietsen tegen. David, die me dagelijks achterop de motor naar mijn werk brengt, belooft halverwege de week twee fietsen te zullen regelen voor een rit in het weekend.
Een 'bike rental' hoef je hier niet te verwachten en David probeert het bij mensen die voor een dagje hun fiets willen afstaan, natuurlijk tegen een vergoeding. Met 750 Shilling per dag (ongeveer € 5) zijn ze dik tevreden. Op vrijdag halen we na het werk de eerste op. Die ziet er van een afstand prachtig uit, maar er is echt heel veel mee mis: de fiets trapt ontzettend zwaar met veel lawaai (versleten lagers?), de remblokjes zijn versleten tot op het metaal, schakelen kan niet. Dat gaat 'm niet worden. 's Avonds laat brengt David alvast één redelijk goede. Dat die ook niet kan schakelen nemen we op de koop toe.
Zaterdagochtend blijkt dat de 'afgekeurde' toch mee moet, David heeft geen andere kunnen vinden. We zijn nauwelijks op weg als hij iets naar een tegemoetkomende fietser roept. De jongen stapt af en even later wisselen ze van fiets. Die heeft weliswaar helemaal geen remmen, maar Dave lost dat op door met zijn voet (met teenslippers!) tegen de voorband te drukken.
We gaan in het stadje Mtiba even langs een geldautomaat en een supermarkt, lunchen halverwege aan de rand van het Victoriameer (vis-curry) en maken alles bij elkaar een rondje van 24 km. De rit gaat over de rondweg die nog niet zo lang geleden is aangelegd: Strava ziet het helemaal nog als onverharde weg. Het is geen spraakmakende route, maar het biedt af en toe wel een mooi uitzicht op het meer.
De belangrijkste inkomstenbronnen op Rusinga Island zijn visserij en landbouw. Aan de westkant van het eiland waar ik zit heerst grote armoede. Victoria Friendly Montessori (VFM) strijdt al ruim tien jaar tegen die armoede. Zij hebben de klassieke groei doorgemaakt van een NGO: het startte met een school, maar kinderen met honger kunnen niet leren en omdat de kinderen vaak werkten, valt een deel van het inkomen van het gezin weg. Dus volgen schoolmaaltijden en werkgelegenheidsprojecten voor de vrouwen. Dat werken is dan weer moeilijk als je elke dag uren bezig bent met water halen, dus volgde een groot waterproject, en dat dan natuurlijk meteen gefiltered zodat het ook veilig gedronken kan worden.
Heel inspirerend vind ik hun 100 weken project. Alleenstaande moeders en weduwen komen in aanmerking voor een toelage van 1000 shilling (ongeveer € 6,50) per week voor 100 weken, zonder voorwaarden, maar wel met coaching en support. Het stelt vrouwen in staat voor hun familie te zorgen, maar ook om te investeren in hun huis, scholing voor de kinderen, een wateraansluiting, vee, een 'kitchen garden' of een business. Ze kunnen daarmee losbreken uit de armoedecyclus. Het lukt natuurlijk niet bij alle deelnemsters, maar de resultaten bij de eerste 100 vrouwen zijn veelbelovend.
Ik werk ondertussen met Vera en Rooney van VFM aan de website: het leren werken met het websitesysteem, het maken van teksten en het 'in the field' maken van nieuwe fotografie. Het gaat heel voorspoedig en ik verwacht dat we begin volgende week de site 'live' kunnen zetten. Dat is nog wel even afhankelijk of we de inloggegevens van de domeinregistratie kunnen opduikelen (klassiek probleem!). De volgende week kunnen we ons dan concentreren op het maken van nog betere foto's en eenvoudige video's.
Ik schrijf dit vanuit een enorm huis waar ik deze twee weken verblijf en kijk vanuit de eetkamer door het keukenraam naar mijn was die in de zon hangt te drogen. Het is net thuis.