Het is 's morgens vijf uur, geen taxi. Kwart over vijf, geen taxi. Om half zes check ik m'n WhatsApp en zie dat Chantal, die mijn vervoer zou regelen, al online is. Ze reageert snel: "there are some unforeseen circumstances`," en ze belt een andere chauffeur. Ik plan graag wat ruim en dus ondanks de vertraging ben ik na een rit van bijna twee uur op tijd op de luchthaven van Kigali voor mijn vlucht naar Nairobi, de volgende etappe op een volle dag reizen naar Rusinga Island, Kenia, voor mijn volgende project.
Ik ben tegenwoordig niet zo snel meer gestresst, maar op luchthavens wil het nog wel eens toeslaan. Op Nairobi begint het met hele lange rijen voor de immigratie. Als ik daar doorheen ben moet ik met m'n koffer door de douane, ook daar een enorme rij.
De bewegwijzering op het vliegveld is vreselijk, of eigenlijk beter gezegd: bijna afwezig. Na wat vragen baan ik mij een weg over parkeerplaatsen en over voetgangersbruggen naar de binnenlandse terminal voor de vlucht naar Kisumu. Mijn koffer is al doorgelabelled en hoef ik alleen maar af te geven, maar moet daarvoor toch in een rij voor een incheckbalie. Mijn overstaptijd is anderhalf uur, maar daar is al veel van op.
En dan komt het: de veiligheidscontrole. Dit is de XXL versie: alle apparaten moet in aparte bakken (m'n Macbook, een extra laptop voor Ghana, de verschillende camera's, de microfoon-set, de restpartij met hooftelefoon, powerbank, WakaWaka etc). Ook mijn vest en schoenen moeten door de scanner. Ik bouw mijn eigen file op de band voor de scanner, terwijl er te weinig ruimte is om dat fatsoenlijk te doen, dus vul ik de bakken deels op de grond. Na het poortje vraagt een beveiliger of die Kipling rugzak van mij is. Die gaat weer terug naar het begin van het proces. Ik verplaats ondertussen mijn bakken naar een tafel iets verderop en probeer ook nog een beetje zicht op het geheel te houden. Het is niet de eerste keer dat het fout gaat. Een collega PUMmer raakte al eens z'n enveloppe met dollars kwijt, ik een keer (in Londen) een fijne trui. Uiteindelijk lukt het me alles weer te verzamelen en in m'n rugzak te stoppen.
Vlak voor de vertrektijd loop ik richting de gate, en lees dan op de schermen: KQ8654 12:50 Departed. Shit! Allemaal bij elkaar net iets te veel om de stress te onderdrukken. Bij de desk bij de gate vraag ik wat nu te doen. De man begint heel ijverig op zijn toetsenbord te tikken en uit de computer komen onheilspellende geluidjes. Maar dan ineens: "This is the plane, sir" en hij wijst naar een Bombardier die voor de terminal geparkeerd staat, "The information screens are not reliable."
Op de korte vlucht naar Kisumu slaap ik, waardoor die maar een paar minuten lijkt te duren. Dan nog een rit van anderhalf uur naar de veerpont die me naar Risunga Island gaat brengen. Het dutje aan boord heeft me goed gedaan. Als ik rondvraag hoe laat de boot gaat zijn alle antwoorden voorhanden: In 20 minutes, soon, in an hour, I am not sure, sir. Ik laat het Afrikaans over me heen komen. Het is tenslotte zo dat de meeste zorgen gemaakt worden over dingen die toch nooit gebeuren.