Ja, waarom eigenlijk. Waarom heb ik het steeds zo naar mijn zin als ik projecten mag doen in Afrika? Is het verantwoord in deze tijd, en heeft 't zin? Overdag ben ik hier altijd hartstikke druk, maar 's avonds is de afleiding nul. Tijd om wat dingen te overpeinzen.
Laat ik beginnen te zeggen dat ik bij mijn 'eigen projecten' pas in actie kom als er een uitdrukkelijke vraag komt vanuit een organisatie. Een voorwaarde is bovendien dat ze zelf een offer brengen in de vorm van een (gedeeltelijke) onkostenvergoeding voor reis en verblijf. Als 't helemaal gratis moet, is het kennelijk niks waard. Bij PUM projecten ligt het allemaal wat anders, maar dat laat ik even buiten beschouwing.
Ik durf rustig te zeggen dat wat ik te bieden heb een toegevoegde waarde heeft en dat zien de organisaties ook. Het team is vaak vol lof over wat we in twee weken kunnen bereiken qua leren en produceren. (Ik grap wel eens: 'If you hire a magician, you get magic.') En die lof is natuurlijk heerlijk om te horen. Dat is zeker een factor waarom ik deze projecten zo graag doe. En ik doe meer dan ooit in mijn leven werk wat er toe doet.
Dan is er natuurlijk ook het avontuur: vaak nieuwe bestemmingen, een andere omgeving en nieuwe mensen. Soms is het behelpen, af en toe een beetje spannend (help, een olifant achter m'n huisje!), maar steeds weer verrassend. Ook dat ligt me.
Ja, als fotograaf zie ik natuurlijk ook overal een plaatje. En ook daar word ik blij van. Van de zomer kan je een klein deel van die foto's komen bekijken op een tentoonstelling in Amsterdam.
Wat het me ook brengt, is dat ik me heel erg bewust geworden ben van hoe goed ik het heb. Sla de statistieken er maar op na: ik behoor tot de 2% rijkste wereldbewoners met, je mag het gerust weten, precies een modaal inkomen. Het geeft mij een goed gevoel om behalve tijd ook geld te investeren om de wereld een beetje mooier te maken. Het voelt zelfs soms ongemakkelijk als ik voor iemand $ 100 betaal om iets aan te schaffen voor zijn bedrijf en hij daar helemaal van ondersteboven is, zo blij.
Of het allemaal zin heeft, daar ben ik al lang uit: ja. Op één plek voor een paar mensen het leven beter maken heeft al zin natuurlijk. Ik zie gewoon dat het werkt. En er is niet eens zoveel geld voor nodig (voor onze begrippen dan). In het 100 weken project van VFM Kenya (zie vorige blog) stel je met een investering van € 600 een vrouw in de staat om de armoede-cyclus te doorbreken en een toekomst op te bouwen voor zichzelf en haar gezin. Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar voor mij is dat het hoogstmogelijke rendement denkbaar.
En of al dat vliegen verantwoord is, daar ben ik niet over uit. Misschien gebruik ik de projecten ook wel een beetje om een excuus te hebben toch best vaak in een vliegtuig te stappen.